سحرگاهان

و آنگاه که سحرگاه با تمام دعا های مستجاب عارفان و زاهدان تابناک میگردد و غبار غم و اندوه شب نشینان خسته دل را که در پس ساعاتی چند در درخواست از خدا برای آنچه که باید و آنچه که شاید غبار نومیدی را در زلال متبرک سحرگاهان می شوید خداوند به ملائکه الله به داشتن چنین مخلوقاتی فخر و مباحات می کند و به آنها می گوید: ببینید مخلوقات من از خواب و راحتی و آرامش در گذشتند و به من رو آوردند...

خدای مهربان از رگ گردن آدمی به او نزدیک تر است, او را می شنود و بر احوال او دانا است, مقلب القلوب است, اوست که حالات را تغییر میدهد و تدبیر میکند و. می اندیشد...

او علیم و حکیم است یعنی هم به امور عالم داناست و هم با حکمت و ظرافت نظام عالم را با الوهیت خویش تدبیر و تقدیر می نماید...

در نظام علییتی هر معلولی به علتی برمیگردد و تمام این ها به علتی که دیگر علتی برای آن نیست بازمیگردد...

عقلا و علما در قرون و اعصار متمادی هر کدام به قدر توان خویش تنها توانستند ذره ای از بی نهایت را در کتاب هستی درک و فهم کنند و آن روشنی که از علوم و دانش بشری که تاکنون توانسته چراغ راه بشریت باشد را مدیون همین جست و جو ها و کاوش های علما میدانیم.

در تورق کتاب علم و دانش تنها در هر عصر و زمان بخشی از آن بر آدمی روشن می گردد که این سیر تدریجی و با رنج برای طالبان آن می باشد که البته این رنج نشاط آفرین است... ولی تمام علوم نزد خداوند است و با توکل به او و شناخت او می توان به خزانه ی علم خدا دست یافت... البته اگر او اراده کند همه چیز میسر می گردد...