انسانیت ار آستانه ی سقوط اگر آدمیپرده های ضخیم غرورو و تکبر را از میان خصلت های نیک هذف نکند و به لایه های سپید درون نرسد و دچار روزمرگی ها و و بطالت ها شود و در جهت پیوند بانیرو های الهی نگردد ودایم به معاصی بیفزاید و به دنبال حقیقت معنا نباشد و غرقاوهام رشد باشد ولی در منجلاب خودخواهی ها در ناکجا آباد خط ابلیس بیفتد فطرت ناب و دست نخورده را آماج اعمال پست زشت خویش نماید دیگر کجا میتواند با خالق هستیگره بخورد چگونه در آغوش خدا برود چه سان رضایت او را جلب کند راه عبور به درونیعنی همان خدا بر او بسته میشود در جهل فرو میرود در سرزمین شیطان پرتاب میشود ازالوهیت دور میگردد در گناه غوطه میخورد سرمنزل مقصود را گم میکند این حجاب ها هرآینه بیشتر شده او را به جای سعادت به اهریمن می سپارد و گاه سقوط آغاز شده و برای آن پایانی نیست/.